Türk basınının tanınan gazeteci ve köşe yazarlarından Bekir Coşkun, 18 Ekim 2020’de yaşamını yitirdi. Aradan geçen altı yılın ardından Coşkun’un mesleki yaşamı, kendine özgü yazı dili, dostlukları ve hayvan sevgisi yeniden hatırlanıyor. Özellikle uzun yıllar birlikte çalıştığı gazetecilerle yaşadığı olaylar ve özel hayatından aktarılan anılar, usta yazarın yalnızca gazete sayfalarında bıraktığı izlerle değil, insan ilişkilerinde oluşturduğu bağlarla da anıldığını gösteriyor.
1945 yılında Şanlıurfa’da dünyaya gelen Bekir Coşkun, Ankara’da gazetecilik eğitimi aldıktan sonra 1974’te meslek hayatına foto muhabiri olarak başladı. Daha sonra polis ve parlamento muhabirliği yapan Coşkun, haber takibinden köşe yazarlığına uzanan bir kariyer geliştirdi. Gazeteciliğin farklı alanlarında edindiği deneyim, yıllar içerisinde kendine özgü bir anlatım oluşturmasına zemin hazırladı.
Coşkun’un meslek yaşamı boyunca farklı gazetelerde görev yapması ve köşe yazıları kaleme alması, geniş bir okur kitlesiyle buluşmasını sağladı. Yazılarında gündelik yaşamdan toplumsal meselelere kadar uzanan konulara yer verdi. Bazen siyasi ve toplumsal gelişmeleri ele aldı, bazen de hayvanların yaşamına, doğaya ve insanın çevresiyle kurduğu ilişkiye odaklandı. Bu çeşitlilik, onun yazı dünyasının yalnızca güncel siyasi tartışmalardan ibaret olmadığını ortaya koydu.
Gazetecinin vefatı, uzun süredir devam eden akciğer kanseri tedavisi sırasında gerçekleşti. Ankara Şehir Hastanesi’nde yaşamını yitiren Coşkun, 75 yaşındaydı. Cenaze töreninin ardından kendi isteği doğrultusunda Şanlıurfa’da, babasının mezarının yakınına defnedildi. Böylece çocukluğunun geçtiği topraklarla bağı, yaşamının son bölümünde de sürdü.
18 Ekim 2026, Coşkun’un aramızdan ayrılışının altıncı yılına karşılık geliyor. Bu tarih, mesleki yaşamına ilişkin değerlendirmelerin yanı sıra yakın dostlarının hafızasında yer eden kişisel anıların da yeniden konuşulmasına vesile oluyor. Özellikle uzun yıllar süren bir arkadaşlığın ardından geride kalan hatıralar, gazetecilik dünyasındaki insan ilişkilerinin önemini gösteren örnekler arasında bulunuyor.
Coşkun’un yaşamına ilişkin anılarda iki konu özellikle öne çıkıyor. Bunlardan biri, meslek hayatında kurduğu güçlü arkadaşlıklar ve zor zamanlarda sergilediği tutum. Diğeri ise hayvanlara duyduğu derin ilgi. Bu iki alan, birbirinden farklı görünse de onun kişiliğine ilişkin anlatılarda ortak bir noktada buluşuyor: Yakın ilişkilerine önem veren, değer verdiği insanlara ve canlılara karşı bağlılık gösteren bir gazeteci olarak hatırlanması.
Vefatının altıncı yılında Coşkun’un yeniden gündeme gelmesi, aradan geçen zamanın kişisel anıların değerini ortadan kaldırmadığını da gösteriyor. Gazetecilerin mesleki mirası çoğu zaman yazdıkları haberler ve köşe yazıları üzerinden değerlendirilirken dostlarının anlattıkları, kişinin gündelik yaşamda nasıl biri olduğuna ilişkin farklı bir bakış sunabiliyor. Coşkun’un hayatından aktarılanlar da bu iki yönün birlikte ele alınmasına imkân veriyor.
1978’de Başlayan Tanışıklık Yıllar İçinde Güçlü Bir Dostluğa Dönüştü
Bekir Coşkun’un hayatındaki önemli bağlardan biri, 1978 yılında TRT’de düzenlenen bir program sırasında tanıştığı gazeteci arkadaşıyla kurduğu dostluktu. O dönemde meslek hayatının ilk yıllarını yaşayan iki gazeteci, sonraki yıllarda farklı çalışma ortamlarında karşılaşmaya ve çeşitli olayları birlikte yaşamaya devam etti. Başlangıçta yalnızca mesleki bir tanışıklık olarak ortaya çıkan ilişki, zaman içinde özel yaşamın da paylaşıldığı yakın bir arkadaşlığa dönüştü.
Gazetecilik, farklı kurumlarda görev yapan kişilerin zaman zaman aynı olayları takip etmesini ve benzer gelişmelere tanıklık etmesini gerektiren bir meslek. Haber merkezlerinde yaşanan yoğunluk, çalışma koşulları, yöneticilerle ilişkiler ve mesleki kararlar, gazeteciler arasında güçlü bağların kurulmasına zemin hazırlayabiliyor. Coşkun’un uzun yıllara yayılan arkadaşlığı da farklı dönemlerde yaşanan gelişmelerle şekillendi.
İki gazetecinin birlikte geçirdiği yıllar yalnızca mesleki başarılarla sınırlı kalmadı. Mutlu günlerin yanı sıra üzüntülü dönemler, fikir ayrılıkları ve çalışma hayatında karşılaşılan güçlükler de bu ilişkinin bir parçası oldu. Zaman içerisinde edinilen ortak deneyimler, arkadaşlığın derinleşmesini sağladı. Özellikle zor zamanlarda birbirine destek olabilmek, bu dostluğun anlatılan anılarında önemli bir yer tuttu.
Bu ilişkinin dikkat çeken yönlerinden biri de gazetecilikte karşılaşılan mesleki risklerin kişisel bağları sınayabilmesiydi. Gazetecilerin yazdıkları yazılar, yönelttikleri eleştiriler veya tanıklık ettikleri olaylar, çalıştıkları kurumlarla ilişkilerini etkileyebiliyor. Böyle dönemlerde meslektaşların birbirine yaklaşımı, yalnızca iş arkadaşlığıyla açıklanamayacak sonuçlar doğurabiliyor.
Coşkun ve yakın arkadaşı da çalışma hayatları boyunca benzer süreçlerden geçti. Her iki gazetecinin de aynı gazetedeki görevlerinden ayrılmak zorunda kalması, ortak hafızalarında yer eden olaylardan biri oldu. Bu tür gelişmeler, mesleki yaşamın yalnızca haber üretmekten ibaret olmadığını; aynı zamanda çalışma koşulları, kurum kültürü ve kişisel duruşlarla ilgili kararları da içerdiğini gösteriyor.
Yıllar içerisinde biriken anılar, arkadaşlığın zamanla nasıl değiştiğini de ortaya koydu. Genç yaşlarda başlayan tanışıklık, ilerleyen yıllarda birbirinin özel hayatını ve kişisel düşüncelerini bilen iki insan arasındaki yakınlığa dönüştü. Böyle bir ilişki, yalnızca birlikte çalışılan yıllarla sınırlı kalmayıp meslek dışındaki yaşamı da kapsayabiliyor.
Coşkun’un hayatını kaybetmesi, bu uzun ilişkinin geride kalan tarafı için ayrı bir anlam taşıdı. Birlikte yaşanan olayların ardından gelen kayıp, ortak geçmişin artık hatıralar üzerinden sürdürüleceği yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Bu nedenle altıncı ölüm yıl dönümü, yalnızca bir gazetecinin yaşamının sona ermesini hatırlatan tarih değil, yıllara yayılan bir dostluğun da yeniden anıldığı bir zaman dilimi olarak öne çıkıyor.
Gazetecilik tarihinde kalıcı iz bırakan isimlerin yaşamlarını anlamak için yalnızca yayımladıkları yazılara bakmak yeterli olmayabilir. Meslektaşlarıyla kurdukları ilişkiler, zor zamanlardaki tutumları ve günlük yaşamlarındaki davranışları da kişiliklerinin değerlendirilmesinde önemli yer tutar. Coşkun hakkında anlatılan dostluk anıları, onun mesleki kimliğinin yanında kişisel özelliklerinin de hatırlanmasını sağlıyor.
Bu dostlukta öne çıkan olaylardan biri, iki gazetecinin geçmişte yaşadıkları bir hukuki süreçte ortaya çıktı. Bir kitap nedeniyle açılan davada Coşkun, yakın arkadaşının yanında durarak tanıklık yaptı. Daha önce birlikte yaşadıkları olaylara ilişkin bildiklerini mahkemede anlatması, arkadaşına destek olmak için sorumluluk üstlenmeye hazır olduğunu gösteren bir gelişme olarak hafızada kaldı.
Söz konusu dava, çalışma hayatındaki ilişkiler ile kişisel bağlılıkların kesiştiği anlardan biri oldu. Coşkun’un tanıklığı, dostluk ilişkisinin yalnızca özel sohbetlerde veya iyi günlerde sürdürülen bir bağ olmadığını ortaya koydu. Bu olay, onun yakın çevresindeki insanlar tarafından neden güçlü karakterli ve güvenilir bir arkadaş olarak hatırlandığını açıklayan örneklerden biri olarak değerlendiriliyor.
Mahkemedeki Tanıklığı, Dostluğu Uğruna Sorumluluk Almaya Hazır Olduğunu Gösterdi
Bekir Coşkun’un yaşamına ilişkin anlatılarda yer alan önemli olaylardan biri, yakın arkadaşının yazdığı bir kitap nedeniyle karşı karşıya kaldığı hukuki süreçte üstlendiği roldü. Kitapta anlatılan bazı olayların kendisine hakaret niteliğinde olduğu iddiasıyla dönemin medya yöneticilerinden biri tarafından dava açılması üzerine Coşkun, arkadaşının yanında yer aldı. Daha önce birlikte yaşadıkları gelişmeler hakkında bilgi sahibi olduğu için mahkemede tanıklık yapmayı kabul etti.
Bu kararın dikkat çekici tarafı, Coşkun’un o sırada aynı medya kuruluşunda çalışmayı sürdürmesi ve tanıklığın mesleki ilişkiler bakımından risk taşıyabilecek bir durum oluşturmasıydı. Bir gazetecinin, çalıştığı kurumun yönetimiyle bağlantılı bir davada başka bir meslektaşının lehine ifade vermesi, iş yaşamındaki dengeler açısından hassas bir karar olabilir. Coşkun’un bu süreçte bildiklerini anlatması, kişisel bağlılığını mesleki koşullardan tamamen ayrı düşünmediğini gösteren bir örnek olarak hatırlanıyor.
Davaya konu olan olaylar, iki gazetecinin daha önce birlikte yaşadığı gelişmelerle ilgiliydi. Coşkun, yakın arkadaşının anlattığı olayların tanığı olarak mahkemede konuştu. Sürecin sonunda mahkemenin davayı reddetmesiyle birlikte hukuki uyuşmazlık davacının talebi doğrultusunda sonuçlanmadı. Böylece yaşanan olay, yalnızca bir dava süreci olarak değil, iki arkadaş arasındaki güvenin sınandığı bir dönem olarak da hatırlandı.
Gazetecilerin mesleki yaşamlarında tanıklık, yalnızca mahkemelerde verilen ifadelerle sınırlı bir kavram değil. Habercilikte doğruluğu teyit etmek, olayların farklı taraflarını dinlemek ve elde edilen bilgileri dikkatle değerlendirmek mesleğin temel unsurları arasında yer alıyor. Ancak bir meslektaşın hukuki sürecinde tanıklık üstlenmek, kişisel bilgi ve sorumluluk bakımından farklı bir anlam taşıyor. Böyle durumlarda tanığın bildiği olayları doğru biçimde aktarması ve yalnızca kendi bilgisine dayanan konularda konuşması önem kazanıyor.
Coşkun’un bu olayda sergilediği yaklaşım, yakın arkadaşının yaşadığı güçlüğü uzaktan izlemek yerine sürecin içinde yer almasıyla dikkat çekti. Dostluğun gerçek anlamının çoğu zaman zor koşullarda ortaya çıktığı düşüncesi, bu olayın ardından yapılan değerlendirmelerde öne çıkıyor. İnsanların birbirini yalnızca iyi günlerinde desteklemesiyle sıkıntılı bir dönemde sorumluluk üstlenmesi arasında önemli bir fark bulunuyor.
Bununla birlikte, bu tek olay üzerinden Coşkun’un bütün mesleki kararları hakkında genel bir sonuç çıkarmak doğru olmaz. Her gazetecinin çalışma hayatı farklı koşullar, sorumluluklar ve kararlar içerir. Ancak bilinen bu anı, onun yakın ilişkilerinde güvenin ve arkadaşlığın önemli bir yer tuttuğunu gösteren somut örneklerden biri.
Söz konusu arkadaşlığın diğer bir yönü, mesleki çatışmaların zaman içerisinde kişisel ilişkileri ortadan kaldırmamış olmasıydı. Farklı kurumlarda çalışma, gazetelerde yaşanan değişiklikler ve mesleki ayrılıklar, yıllara yayılan dostluğu sona erdirmedi. Bu durum, gazetecilikte kurumlar ve kişiler arasındaki ilişkilerin her zaman aynı yönde gelişmediğini, mesleki koşullar değişse bile bireysel bağların sürebildiğini gösteriyor.
Bekir Coşkun’un altıncı ölüm yıl dönümünde bu anının yeniden hatırlanması, onun gazeteci kimliğinin yanında dost olarak nasıl anıldığını da ortaya koyuyor. Kişinin arkasında bıraktığı miras yalnızca kamuoyuna ulaşan yazılarından oluşmuyor. Yakın çevresindeki insanların hafızasında yer alan davranışları ve zor zamanlarda verdiği kararlar da bu mirasın bir parçası hâline geliyor.
Bekir Coşkun’un Hayvan Sevgisi ve Pako’yla Özdeşleşen Yazıları
Bekir Coşkun, gazetecilik kariyerinin yanı sıra hayvanlara duyduğu sevgiyle de tanınan bir isimdi. Eşi Andree Coşkun ile birlikte evlerinde kedi ve köpeklere yer veren gazeteci, özellikle köpeği Pako ile bağlantılı yazıları sayesinde hayvan sevgisini geniş bir okur kitlesiyle paylaştı. Onun kaleme aldığı metinlerde hayvanların gündelik yaşamı, insanlarla kurdukları bağ ve yaşam koşulları da önemli bir yer tuttu.
Hayvanlarla kurulan ilişki, pek çok insan için yalnızca birlikte yaşamak veya günlük ihtiyaçları karşılamak anlamına gelmiyor. Evcil hayvanlar aile yaşamının bir parçası hâline gelebiliyor ve insanların gündelik alışkanlıklarını etkileyebiliyor. Coşkun’un hayvan sevgisi de yakın çevresinin aktardığı anılarda bu yönüyle yer aldı. Eşiyle birlikte hayvanlarına gösterdikleri ilgi, gazetecinin meslek dışındaki yaşamına ilişkin dikkat çekici ayrıntılar arasında bulunuyor.
Coşkun’un köpekleri arasında Gorbi, Postal, Suşi ve Pako gibi isimler öne çıkıyordu. Bu hayvanlar yalnızca evde bakılan canlılar olarak değil, ailesinin gündelik yaşamında önemli yer tutan dostlar olarak anıldı. Özellikle Pako, gazetecinin yazı dünyasında belirgin bir yer edindi. Coşkun’un köpeğinden hareketle kaleme aldığı metinler, hayvanlarla insanlar arasındaki ilişkinin farklı yönlerini okurlarla buluşturdu.
Pako’yla bağlantılı çalışmalar, onun hayvan sevgisinin yalnızca kişisel bir ilgi olmadığını, aynı zamanda yazarlığının da bir parçasına dönüştüğünü gösteriyor. Hayvanların yaşamını anlatmak, onların ihtiyaçlarını görünür kılmak ve insanlarla aralarındaki bağı gündeme taşımak, bu metinlerin temel özellikleri arasında yer aldı.
Coşkun’un yayımlanan kitapları arasında Pako’ya Mektuplar ve Ben Pako gibi eserler bulunuyor. TRT’de ekrana gelen Pako’ya Mektuplar adlı yapımın yurt dışında da ilgi görmesi, bu alandaki çalışmalarının Türkiye sınırlarının dışında da izleyiciye ulaştığını ortaya koydu. Hayvanlarla ilgili metinlerin farklı ülkelerdeki izleyicilerle buluşması, insan ve hayvan ilişkisine dair anlatıların farklı kültürlerde de karşılık bulabildiğini gösteren bir örnek olarak değerlendirilebilir.
Hayvan sevgisinin Coşkun’un yaşamındaki yerini anlamak için yalnızca yayımladığı eserleri incelemek yeterli değil. Yakın çevresinden aktarılan gündelik hayat anıları da bu bağlılığın boyutlarını ortaya koyuyor. Köpeklerinden birinin hastalanması, gazetecinin yaşamını ve çalışma düzenini etkileyen bir gelişme olarak hatırlanıyor. Pako’nun sağlık sorunlarının ağırlaştığı dönemde Coşkun’un yorgun ve üzgün olduğu, yakın çevresinin dikkatini çeken ayrıntılar arasında yer aldı.
Bu anılar, hayvanlarla kurulan ilişkinin insanlar için ne kadar güçlü olabileceğini gösteriyor. Bir evcil hayvanın hastalanması veya kaybedilmesi, onunla uzun süre birlikte yaşayan kişiler için duygusal açıdan zorlayıcı bir deneyim olabilir. Coşkun’un Pako’ya duyduğu bağlılık da bu çerçevede anılıyor.
Gazetecinin hayvan sevgisi, doğaya ve çevresindeki canlılara duyduğu ilgiden ayrı düşünülemiyor. Doğa, hayvanlar ve insan arasındaki ilişki, onun yazılarında zaman zaman gündeme gelen başlıklar arasındaydı. Bu yönüyle Coşkun’un gazetecilik mirası, güncel olaylarla ilgili yazılarının yanı sıra yaşamın daha sessiz ve gündelik ayrıntılarına ilişkin metinlerini de kapsıyor.
Pako’yla özdeşleşen yazıları, okurların gazeteciyi farklı bir yönüyle tanımasını sağladı. Siyasi ve toplumsal tartışmaların yoğun olduğu dönemlerde bile hayvanların yaşamına odaklanmak, yazarlığın konu bakımından sınırlandırılamayacağını gösteren bir yaklaşım olarak öne çıktı. Coşkun’un bu eserleri, onun kişisel ilgi alanlarını edebî ve gazetecilik anlatısıyla birleştirdiği çalışmalar arasında yer aldı.
Bugün, vefatının altıncı yılında Coşkun’un hayvan sevgisinin hatırlanması, onun meslek yaşamının dışında nasıl bir dünyaya önem verdiğini de ortaya koyuyor. Pako ve diğer hayvanlarıyla ilgili anılar, bir gazetecinin yalnızca kamuoyuna sunduğu görüşler üzerinden değil, günlük yaşamında değer verdiği canlılarla kurduğu ilişkiler üzerinden de hatırlanabileceğini gösteriyor.
Şanlıurfa’daki Mezarı Başında Günlerce Bekleyen Sokak Köpeğinin Hikâyesi
Bekir Coşkun’un yaşamından geriye kalan anılar arasında en dikkat çekici olanlardan biri, Şanlıurfa’daki mezarıyla bağlantılı bir sokak köpeğinin hikâyesi. Gazetecinin vefatının ardından memleketinde, babasının mezarının yakınına defnedilmesiyle başlayan süreçte, mezarın çevresinde görülen bir köpek zaman içerisinde yakınlarının dikkatini çekti. Aktarılan anılara göre köpek, Coşkun’un mezarına tekrar tekrar gelerek burada uzun süre bekledi.
Coşkun’un cenazesinin ardından mezar çevresinde ortaya çıkan köpeğin davranışı, ailesi ve yakınları açısından unutulmaz bir anıya dönüştü. Köpeğin mezarın yakınında durması, zaman zaman yere uzanması ve uzun süre ayrılmaması, olayı gözlemleyenler tarafından dikkatle takip edildi. Özellikle hayvanların insanlarla kurduğu bağ konusunda duyarlı olan Coşkun’un mezarında böyle bir olayın yaşanması, hikâyeye ayrı bir anlam kazandırdı.
Gazetecinin eşi Andree Coşkun’un aktardığı bilgilere göre cenaze için Ankara’dan Şanlıurfa’ya gidildiğinde, mezar başında yaklaşık 10 gün boyunca zaman geçirildi. Bu süreçte aynı sokak köpeğinin her gün mezara geldiği gözlemlendi. Köpeğin mezarlıkta çok sayıda mezar bulunmasına rağmen aynı noktaya yönelmesi, yaşananların aile tarafından şaşkınlıkla karşılanmasına neden oldu.
Köpeğin bu davranışının nedeni konusunda kesin bir açıklama bulunmuyor. Hayvanların belirli yerlere yönelmesinde koku, alışkanlık, çevresel uyaranlar ve başka etkenler rol oynayabilir. Ancak söz konusu olayda köpeğin mezara neden geldiğini bilimsel olarak ortaya koyan bir inceleme bilgisi paylaşılmış değil. Bu nedenle davranışın kesin bir nedene dayandığını söylemek mümkün değil.
Buna rağmen hikâyenin insanlar üzerinde bıraktığı etki, hayvanların davranışlarının bazen nedenini tam olarak anlayamadığımız biçimde dikkat çekebildiğini gösteriyor. Özellikle hayvanlarla yakın bağ kuran kişiler, bu tür gözlemleri kaybettikleri bir yakının anısıyla birleştirebiliyor. Coşkun’un yaşamında hayvanların önemli yer tuttuğu düşünüldüğünde, mezar başındaki köpeğin hikâyesinin yakınları için neden anlamlı hâle geldiği daha iyi anlaşılabiliyor.
Söz konusu anlatı, insanların yas sürecinde çevrelerinde gördükleri olaylara nasıl anlam yükleyebildiğini de düşündürüyor. Bir kaybın ardından tanık olunan beklenmedik bir davranış, kişiye geçmişte yaşadığı ilişkileri ve anıları hatırlatabiliyor. Bu durum, olayın nedenine ilişkin kesin bir iddia ortaya koymadan da hikâyenin insanlar açısından taşıdığı duygusal değeri açıklamaya yardımcı oluyor.
Hayvan davranışlarını değerlendirirken bilimsel açıklamalarla kişisel yorumları birbirinden ayırmak gerekiyor. Bir köpeğin belirli bir mezara yönelmesi tek başına hayvanın insan yaşamına veya ölüme ilişkin kavramları hangi ölçüde anladığını göstermez. Ancak hayvanların çevrelerindeki kokuları ve alışkanlıklarını kullanarak belirli yerlere dönmeleri, davranış bilimleri bakımından incelenebilen konular arasında bulunuyor.
Şanlıurfa’daki mezar başında görülen köpek hakkında aktarılanlar da bu nedenle iki ayrı açıdan ele alınabilir. Bir tarafta gözlemlendiği belirtilen davranış, diğer tarafta bu davranışın ailesi ve yakınları üzerinde bıraktığı anlam bulunuyor. Olayın kesin nedeni bilinmese de Coşkun’un hayvan sevgisiyle bağlantılı olarak hatırlanması, hikâyeyi gazetecinin yaşamına ilişkin anlatılarda öne çıkan bir ayrıntı hâline getiriyor.
Bekir Coşkun’un mezarının memleketinde, babasının yanında bulunması da yaşam öyküsünün dikkat çeken yönlerinden biri. Şanlıurfa’da başlayan hayatı, uzun yıllar süren gazetecilik kariyerinin ardından yine doğduğu topraklarla bağlantılı bir yerde son buldu. Mezarlıkta görülen köpeğe ilişkin anı, bu son dönemin aile tarafından nasıl hatırlandığını anlatan kişisel ayrıntılardan biri olarak öne çıktı.
Vefatının altıncı yıl dönümünde bu hikâyenin yeniden gündeme gelmesi, Coşkun’un yaşamına ilişkin anıların yalnızca meslek çevresiyle sınırlı olmadığını gösteriyor. Dostluklar, aile hayatı ve hayvan sevgisi, onun kişiliğine dair anlatıların birbirini tamamlayan parçalarını oluşturuyor. Mesleki yaşamıyla birlikte hatırlanan bu ayrıntılar, bir gazetecinin kamuoyunda bıraktığı izlerin farklı yönlerden değerlendirilmesine olanak sağlıyor.
Bekir Coşkun’un hayatı, gazetecilik mesleğine foto muhabiri olarak başlayan bir kişinin yıllar içerisinde köşe yazarlığına uzanan yolculuğunu yansıtıyor. Dostlarıyla yaşadığı olaylar, hukuki süreçlerde üstlendiği sorumluluklar ve hayvanlarla kurduğu bağlar, bu yolculuğun kişisel tarafını oluşturuyor. Altı yıl sonra geriye dönüp bakıldığında, Coşkun’un adı yalnızca mesleki çalışmalarıyla değil, yakınlarının hafızasında yer eden insan ilişkileri ve hayvan sevgisiyle de anılmaya devam ediyor.
