İki öğrenci ekseninde gelişen demokratik tepkilerin ve yargısal reflekslerin sosyopolitik boyutunu mercek altına alan bu güncel makale, egemenlik haklarını ve vatandaşlık bilincini tüm şeffaflığıyla masaya yatıran çarpıcı verileri içermektedir. Güç dengelerinin ve kayırmacılık ağlarının kurumsal yapıyı nasıl erittiğini, haksız kazanç sağlayan imtiyazlı azınlıkların varlık alanlarını ve hukukun üstünlüğü ilkesinin yeniden tesis edilme çabalarını usta bir editör diliyle kapsamlı şekilde analiz ediyoruz. Hazırladığımız bu detaylı toplumsal raporda partizan kadrolaşma, organize fon vurgunları ve idari kentsel dönüşüm sancılarının toplumsal hayatta yaratacağı sektörel etkiler başlıklar halinde detaylı olarak yer bulmaktadır. Şimdi hazırsanız vicdan ve hürriyet arayışımızın en kritik sayfalarına doğru uzanalım ve cumhuriyetimizin temel felsefesini Kamusal Düzenin Partizanlaşması ve Nitelikli Finansal Usulsüzlükler ile Gençliğin İstikbal Çığlığı ve Otokrat İdarelerin Tasfiye Süreci alt başlıkları altında derinlemesine inceleyelim.
Kamusal Düzenin Partizanlaşması ve Nitelikli Finansal Usulsüzlükler
Ulusal devlet yapılarının varlık gerekçesi, egemenliğin ve idari gücün bir şahsa, belirli bir zümreye veya türedi zengin bir azınlığa bırakılmaması ilkesine kararlılıkla bağlı kalmaktır. Ne var ki son 25 yıllık süreç incelendiğinde, cumhuriyetin kurumsal ışığını söndürmek ve padişahlık dönemine benzer bir monarşik dönüşümü yeni kodlarla bina etmek adına muazzam bir çaba harcandığı net biçimde görülmektedir. Kamusal düzenin adeta bir parti devletine dönüştürülmesi neticesinde yargı, polis, bakanlıklar, valilikler, müftülükler ve hatta kutsal camiler bile bu tek tipleşme dalgasından payını almıştır. Güç, entrika, sadakat ve avanta ilişkilerinin liyakat ilkelerinin önüne geçirilmesi, vatandaşlara her gün bana oy verdiğin için varsın yoksa bir hiçsin kulluk ezberinin dayatılmasına yol açmıştır. Sistemin özünü boşaltan bu partizanlaşma süreci, itaatkar çevrelerin yasaları ve ahlaki kuralları fütursuzca çiğnemesine doğrudan zemin hazırlamaktadır.
Siyasi aidiyet zırhına bürünenlerin devlet bankalarını soyması, kaçak kat çıkması, kara para aklaması ve adrese teslim ihaleler kapması adeta helal bir hak gibi topluma kanıksatılmaya çalışılmaktadır. Ekonomik dengeleri kökten sarsan o meşhur fon vurgunu skandalı da gücünü tamamen bu kirli kulluk bilincinden ve kurumsal denetimsizlikten alarak peydahlanmıştır. Önceden haber alarak ve içeriden usulsüz bilgi sızdırarak organize nitelikli soygun yapan tek tiplerin profilleri incelendiğinde, dalkavuklaşmış gazeteciler, iktidar yağcısı profesörler ve adrese teslim ihaleci iş adamları karşımıza çıkmaktadır. Şişkin ihtiraslara sahip bu imtiyazlı zümrenin gelirleri 10 iken servetlerinin 1000 seviyesine fırlaması, sermaye piyasalarındaki haksız kazanç dağılımının ve ahlaki çöküşün en somut vesikasıdır. Kamusal kaynakların bu denli tırpanlanması, sadece finansal istikrarı bozmakla kalmayıp vatandaşın devlete ve adalet mekanizmasına olan güvenini de tamamen felç etmektedir.
Sermaye piyasalarında ve kamusal ihale süreçlerinde yaşanan bu nitelikli talan düzeninin engellenmesi adına devlet organları tarafından acilen proaktif önlemler alınması gerekmektedir. Makroekonomik sistemin sağlıklı işleyebilmesi ve yerli üreticinin korunabilmesi için, adrese teslim teşvik dağıtım mekanizmalarının tamamen şeffaf ve denetlenebilir hale getirilmesi elzem bir ihtiyaçtır. Sektörel etkiler bağlamında bakıldığında, finansal piyasalardaki organize yolsuzluklar dürüst yatırımcıları sistemin dışına kaçırırken, üretim tesislerinin ihtiyaç duyduğu taze yabancı sermaye akışını da bıçak gibi kesmektedir. Finansal kentsel dönüşüm projelerinin rasyonel bir zeminde yürütülebilmesi, ancak imtiyazlı azınlıkların yasal mevzuatlar önünde hesap vermesiyle mümkündür. Devletin tüm kurumlarında denetim ve liyakat ilkelerinin yeniden hakim kılınması, serbest piyasa ekonomisinin de en temel taşlarından biri olarak kabul edilmek zorundadır.
Gençliğin İstikbal Çığlığı ve Otokrat İdarelerin Tasfiye Süreci
Cumhuriyetimizin 103’üncü kuruluş yıl dönümünü kutlamaya hazırlandığımız bu kritik süreçte, kurucu özgürlük idealinin ve vicdan hürriyetinin yeşil sahalardan okul kapılarına kadar her alanda hararetle arandığı görülmektedir. İstanbul’da bir lisenin demir parmaklıklarına bize gelecek yoksa sana huzur yok, Yusuf Tekin istifa yazılı bir demokratik protesto pankartı asan iki üniversite öğrencisi gencecik fidan, barışçıl çığlıklarının ardından apar topar tutuklanmıştır. Yirmi yaşlarındaki Nevin Tekin ve Nehir Dizdar isimli genç kızların, istikballerinin garantisi olarak gördükleri rejimi savunmak ve Milli Eğitim Bakanı (MEB) Yusuf Tekin’e seslenmek adına yürüttükleri bu eylem, hukuka aykırı şekilde bastırılmıştır. Gençlerin ne anlatmak istediğini kavramaktan aciz idari zihniyet, demokratik eleştiriyi bir tehdit suçu gibi sunarak anayasal hak arama özgürlüğünü doğrudan cezalandırmıştır. Emekli bir lise edebiyat öğretmeni olan anne Zübeyde Dizdar’ın, bilinçli, vicdanlı ve yürekli bir evlat yetiştirdiği için kızıyla gurur duyduğunu haykırması toplumsal adaletin gür sesidir.
Milyarlarca lirayı organize şebekelerle götüren fon vurguncularının evleri gece yarısı operasyonlarıyla basılmazken, sadece fikrini beyan eden öğrencilerin hapse atılması adalet terazisindeki büyük kırılmanın en acı kanıtıdır. Alınacak önlemler kapsamında, genç nesillerin kendilerini güvende hissedecekleri çağdaş, laik ve özgürlükçü bir eğitim ikliminin kurulması ve yargının siyasi intikam aracı olarak kullanılmasının önlenmesi hayati bir zorunluluktur. Aksi takdirde, evrensel insan hakları sözleşmelerine sırtını dönen bir sistemin, genç beyin göçünü engellemesi ve küresel bilgi çağında söz sahibi olması imkansız hale gelecektir. Unutulmamalıdır ki yönetimde demir yumruk modeli izleyen ve batı dünyasında otokrat olarak nitelendirilen tek adamlar, er ya da geç demokratik halk iradesi karşısında sandığa gömülmeye mahkumdur.
Nitekim küresel jeopolitik arenada yaşanan son gelişmeler, baskıcı ve otoriter yönetim tarzlarının kitleler nezdinde nasıl büyük bir tiksinti yarattığını ve tasfiye edildiğini net olarak müşahede etmektedir. Macaristan’da on altı yıllık kesintisiz tek adam yönetimini sürdüren Viktor Orban’ın sandıkta büyük bir yenilgiye uğrayarak iktidarı bırakmasının ardından, Sırbistan’da da on dört yıllık Aleksandar Vucic dönemi sandığa gömülmüştür. Üç gün önce gerçekleştirilen erken parlamento seçimlerinde, iktidar karşıtı protestoların öncüsü olan Öğrenci Hareketi’nin desteklediği listenin sandıktan birinci çıkması, özgürlük arayışının evrensel gücünü göstermektedir. Sırp Meclisi’ndeki 250 sandalyenin çoğunluğunu, henüz resmi lideri bile tam netleşmemiş olan muhalif ittifakların kazanması, halkın tek adamlı kurgulardan ne kadar bunaldığının en çarpıcı vesikasıdır. Yarınlarımızı güvence altına almak, ancak gençliğin sesine kulak tıkamayan, hakkaniyetli, özgürlükçü ve demokratik bir yönetim vizyonunu kararlılıkla savunmakla mümkün görünmektedir.
