Genel HaberlerSon Dakika Gelişmeleri

Şehit aileleri ve gaziler eylemde!

Şehit aileleri ve gaziler başkentin merkezinde hak arayışlarını kararlılıkla sürdürüyor. Parkta geçen uzun geceler eşitlik taleplerini her gün daha görünür kılıyor. Fedakarlıkların ardından yaşanan yoksunluk duygusu eylemi güçlendiriyor. Yetkililerden gelecek bir adım beklenirken direniş devam ediyor. Bu süreçte dile getirilen duygular toplumun vicdanını harekete geçiriyor.

Şehit aileleri ve gaziler Güvenpark’ta 33 gündür sabahlıyor ve özlük haklarında eşitlik arıyor. Astsubay ile subay gazilerle aynı imkanlara sahip olmak istiyorlar. Para istemediklerini açıkça vurguluyorlar. Devlet için dağlarda mücadele ettiklerini ama şimdi yanlarında göremediklerini anlatıyorlar. Eylemin detayları gazilerin kişisel hikayeleri devlet baba algısının üvey evlat hissine dönüşmesi ve adalet beklentisi sonraki bölümlerde yer alıyor. Bu noktadan sonra eylemin nasıl sürdüğünü ve katılımcıların neler anlattığını adım adım inceliyoruz.

Şehit aileleri ve gaziler

Güvenparkta otuz üç günlük direniş nasıl sürüyor?

Gaziler ve şehit aileleri Ankara’nın göbeğindeki parkta geceleri de kalarak eylemi sürdürüyor. 33 gün boyunca hükümetten gelen giden olmadığını söylüyorlar. Sorunlarının çözülmediğini belirtiyorlar. Sonuç almadan buradan gitmeyeceklerini kararlılıkla ifade ediyorlar. Vatan için dağlarda en zor şartlarda görev yaptıklarını hatırlatıyorlar. Pes etmeyeceklerini ve direnişe devam edeceklerini vurguluyorlar.

Ataner Ersoy Şırnak’ta mayına basarak bir bacağını kaybetmiş. Elli üç yaşında. Milli Savunma Bakanlığı yapanların kendilerini görmediğini anlatıyor. Pes ederiz diye düşünmesinler diyor. Dağlarda en zor şartlarda görev yaptıklarını tekrarlıyor. Pes etmeyeceklerini net bir dille belirtiyor. Eylemin bitmeyeceğini herkesin bilmesini istiyor.

Hasan Dalkıran Bingöl’de roketatarla ağır yaralanmış. Şimdi 53 yaşında. Devlet baba dediklerini ve babanın çare bulacağını umduklarını söylüyor. Üvey evlat olduklarını anladıklarını ifade ediyor. Para için gelmediklerini özlük hakları için geldiklerini vurguluyor. Cumhurbaşkanı’nın gelip hallerini görmesini ve seslerini duymasını bekliyor.

Şehit aileleri ve gaziler

Gazilerin kişisel bedelleri ve eşitlik talebi

Mehmet Terzi Kuzey Irak’ta çatışmada ağır yaralanmış. Şimdi 50 yaşında. Dünyanın hiçbir yerinde şehit ailesi ve gazilerin parkta yattığını ve hak aradığını görmediğini duyduğunu anlatıyor. Asker doğduklarını ve asker olarak öleceklerini söylüyor. Cumhurbaşkanı’nın başkomutan olduğunu hatırlatıyor. Gerçek bir komutanın şehit ailesini ve gazileri parklarda yatırmayacağını belirtiyor. İstese bir gecede ülkenin kaderini değiştiren kararlara imza attığını ekliyor.

Kararlı olduklarını ölene kadar mücadele edeceklerini tek kişi kalana kadar orada olacaklarını ifade ediyor. Bu sözler eylemin sadece bir protesto olmadığını gösteriyor. Aynı cephede omuz omuza verilen mücadelenin ardından farklı muamele görmenin yarattığı kırgınlığı yansıtıyor. Eşit imkan talebi rütbe farkı gözetilmeden aynı fedakarlığın aynı karşılığı bulması anlamına geliyor. Bu yaklaşım askeri birlik duygusunu da etkiliyor. Morali yüksek tutmak için adalet duygusunun güçlenmesi gerekiyor.

Şehit aileleri ve gaziler eylem

Cemil Şenoğul Bingöl’de keskin nişancı tüfeğiyle vurulmuş. Şimdi 53 yaşında. Yandaş medyanın kendilerinin 274 bin lira aylık aldığını yazdığından şikayet ediyor. Hulusi Akar’ın kendilerine marjinal grup dediğini anlatıyor. Bu sözlerin çok kırıcı olduğunu belirtiyor. Dal gibi budanan gençlere marjinal denmesinin ayıp ve yazık olduğunu söylüyor. Bu tür yaklaşımların yaraları derinleştirdiğini hissediyor.

Devlet baba beklentisi nasıl üvey evlat duygusuna dönüştü?

Halil İbrahim Artut Kuzey Irak’ta mayına basarak bacağını kaybetmiş. Şimdi 52 yaşında. Hulusi Akar’ın kendileriyle değil başka derneklerle görüştüğünü anlatıyor. O derneklerin kendilerini temsil etmediğini söylüyor. Silah altındayken Milli Savunma Bakanlığı’nın sorumluluğunda olduklarını gazi olunca Aile Bakanlığı’na devredildiklerini belirtiyor. Aile Bakanlığı’nın sorunlarından haberi olup olmadığını soruyor. Bu geçişin yarattığı boşluk duygusu eylemi motive ediyor.

Ramazan Güneş Van’ın Gürpınar ilçesinde terhisine dört buçuk ay kala mayın patlaması sonucu gözlerini kaybetmiş. Otuz yedi yaşında. Vatan için bedel ödediklerini söylüyor. Bugün Güvenpark’ta adalet beklediklerini ifade ediyor. Bu mücadelenin yalnız gazilerin değil vicdan sahibi seksen altı milyonun mücadelesi olduğunu vurguluyor. Seslerine ses olun çağrısı yapıyor. Bu çağrı eylemi toplumsal bir vicdan meselesine dönüştürüyor.

Eşitlik talebi para talebi olmadığını her fırsatta tekrarlıyorlar. Astsubay ve subay gazilerle aynı özlük haklarına sahip olmak istiyorlar. Dağlarda mücadele ederken aynı tehlikeyi paylaştıklarını şimdi farklı muamele gördüklerini düşünüyorlar. Bu durum aidiyet duygusunu zedeliyor. Askeri yapı içinde adalet algısının güçlenmesi uzun vadede birlik ruhunu da destekler. Yetkililerin parkta sabahlayanları dinlemesi bu kırılmayı onarabilir.

Adalet arayışı ve kararlılık neden bitmiyor?

Gaziler ülkenin onurudur diyorlar. Parkta yatanların bu onuru taşıdığını her gün hatırlatıyorlar. Otuz üç gün boyunca hiçbir yetkilinin gelmemesi umutlarını kırmıyor. Sonuç almadan ayrılmayacaklarını açıkça söylüyorlar. Başkomutanın bir karar ile durumu değiştirebileceğine inanıyorlar. Bu inanç eylemi ayakta tutuyor. Tek kişi kalana kadar direneceklerini belirtiyorlar.

Medyanın yüksek maaş iddiaları gerçeği yansıtmadığını düşünüyorlar. Marjinal grup nitelemesi ise en çok inciten unsur olarak öne çıkıyor. Genç yaşta bedenlerini kaybedenlerin bu şekilde tanımlanması kabul edilemez bulunuyor. Aile Bakanlığı’na geçişin ardından sorunların bilinmemesi ayrı bir hayal kırıklığı yaratıyor. Bu boşlukların doldurulması için doğrudan görüşme bekleniyor. Diyalog kapısının açılması taleplerin çözülmesine zemin hazırlayabilir.

Eylemin sürdüğü her gün yeni bir sabır sınavı oluyor. Gece parkta kalanlar sabah yine aynı yerde toplanıyor. Bireysel hikayeler ortak bir ses haline geliyor. Eşitlik sağlanana kadar buradayız mesajı netleşiyor. Toplumun vicdan sahibi kesimlerinin seslerine ses olması isteniyor. Bu çağrı eylemi yalnız bir grup mücadelesi olmaktan çıkarıyor. Adaletin tesis edilmesi herkesin ortak beklentisi haline geliyor.

Şehit aileleri ve gaziler Güvenpark’taki direnişlerini aynı kararlılıkla sürdürüyor. Otuz üç günün ardından da sonuç alınmadan ayrılmayacaklarını tekrarlıyorlar. Devlet için verdikleri bedelin karşılığında eşit hak beklediklerini her fırsatta dile getiriyorlar. Üvey evlat hissinin yerini gerçek bir sahiplenmenin almasını umuyorlar. Parkta geçen geceler ve anlatılanlar bu umudu canlı tutuyor.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu