Kültür HaberleriSon Dakika Gelişmeleri

Atatürk’ü yakanızdan çıkarın siyasi tutarlılık çağrısı gündemde

Atatürk’ü yakanızdan çıkarın tartışması parti çizgilerinde derin çatlaklar yaratırken tarihsel hatırlatmalar ve miras sorgulamaları merak uyandırıyor. Siyasi tercihler geleceği nasıl şekillendirir?

Atatürk’ü yakanızdan çıkarın meselesi bugün siyasi arena da en çok konuşulan konuların başında yer alıyor. Bu yazıda YENİ Parti’nin aldığı oylarla Cumhur İttifakı saflarına yaklaşması, çerçeve yasanın kabul süreci, terörist başının anahtar aktör haline getirilmesi, sol çevrelerin tutumu, özerklik söylemlerinin ulus devlet üzerindeki etkileri ve 10 Ağustos tarihinin Sevr antlaşmasıyla çakışan anlamı detaylı biçimde ele alınacak. Okuyucu bu satırlarda parti miraslarının nasıl aşındığını, tarihsel uyarıların neden yeniden gündeme geldiğini ve tutarlılık arayışının hangi soruları doğurduğunu adım adım görecek. Her bölüm kendi içinde farklı açılardan ilerleyerek siyasi tercihler ile Cumhuriyet çizgisi arasındaki gerilimi mercek altına yatıracak. Böylece merak edilen tüm noktalar doğal bir akışla aydınlanacak.

Siyasi sahnede yaşanan gelişmeler hızla şekillenirken Atatürk’ü yakanızdan çıkarın çağrısı bir uyarı niteliği taşıyor. Elli bin insanın katili konumundaki ismin sürecin anahtarı haline gelmesi birçok kesimde şaşkınlık yarattı. Yakasında Altı Ok taşıyan yapıların kurucusunu reddetmesi ibret verici bir öykü olarak karşımıza çıkıyor. CHP’den ayrılmak zorunda kalan YENİ Parti’nin vasiyeti çiğnediği tarihsel kırılma noktası ise herkesin dikkatini çekiyor. Bu tablo sembolik mirası terk etmek anlamına gelen adımlarla daha da belirginleşiyor. Toplumun tepkisini bile bile verilen onay bilinçli bir tercih olarak kayda geçiyor.

YENİ Parti’nin evet oylarıyla çerçeve yasa Adalet Komisyonundan geçti. Bu oylar partiyi Cumhur İttifakının bir parçası konumuna taşıdı. Ana muhalefet özelliği hızla silindi. Kuruluş felsefesini ve Cumhuriyet çizgisini adım adım aşındıran bu yaklaşım yakın dönemde beklenen anayasa değişikliğine de şimdiden destek verdi. Tarih bu tür tercihleri unutmuyor. Butlan CHP ile HÜDA PAR aynı cephede yer alma cesareti gösteren bir tercihin sonuçları ise sorgulanmayı bekliyor. Bazı milletvekilleri hakkındaki dokunulmazlık dosyalarının rafa kalkıp kalkmayacağı sorusu zihinleri meşgul ediyor. Toplumun bundan sonra aynı partinin arkasında durup durmayacağı ise ayrı bir merak konusu haline geliyor.

YENİ Parti’nin Cumhur İttifakı ile yol ayrımı ne anlama gelir?

Parti yetkilileri belki de ne yaptıklarının farkında değiller. Ancak sonuç ortada. Ana muhalefet kimliğini yitiren yapı artık ittifakın parçası gibi davranıyor. Atatürk’ün İsmet Paşa’nın Ecevit’in Uğur Mumcu’nun ve Ahmet Taner Kışlalı’nın çizgisinde yürümesi beklenen bir parti günü değil gelecek kuşakları düşünmeliydi. Terörist başının Kürt yurttaşları temsil etmediği gerçeği ortadayken PKK’nın ve DEM Parti’nin Lozan’ı Cumhuriyet’i ve Atatürk’ü reddettikleri bilinirken siyasi hesapların peşinden gitmek yerine kuruluş çizgisinde dimdik durmak gerekirdi. Bu tercihin bilinçli olduğu gerçeği ise tarih sayfalarına şimdiden işleniyor. Üstelik aynı cephede yer alma kararı partinin kendi mirasıyla çelişiyor.

Soru işaretleri çoğalıyor. Dokunulmazlık dosyaları rafa kalkacak mı. Toplum desteği sürecek mi. Bu sorular cevapsız kalırken parti kendi geleceğini de tehlikeye atıyor. Atatürk’ü yakanızdan çıkarın çağrısı burada daha da anlam kazanıyor. Çünkü sembolleri kullanıp vasiyeti çiğnemek tutarlılıkla bağdaşmıyor. Günü kurtarma kaygısı gelecek kuşakların hakkını gasp ediyor. Nitekim bu yol ayrımı partiyi kuran kadronun hayallerinden uzaklaştırıyor. Öte yandan ana muhalefet boşluğunu dolduracak yeni arayışlar da hızlanıyor.

Derinlemesine bakıldığında siyasi tercihin bedeli ağır olabilir. Muhalefet alanının daralması demokratik dengeyi zedeliyor. Uzmanlar bu tür ittifakların uzun vadede parti tabanını eritebileceğini vurguluyor. Alınacak önlem olarak ilkeli duruşu yeniden hatırlamak ve sembollerle eylem arasındaki uçurumu kapatmak öneriliyor. Sektörel etki ise siyaset kurumuna duyulan güvenin sarsılması şeklinde ortaya çıkıyor. Bu nedenle parti yönetimi kendi tarihine dönüp bakmalı. Aksi halde tarihsel kırılma kalıcı hale gelebilir. Geçiş döneminde atılacak adımlar ise geleceği belirleyecek.

Toplum tepkisini görmezden gelmek bilinçli bir seçim. Bu seçim partiyi Butlan CHP ile aynı hatta konumlandırıyor. HÜDA PAR ile yan yana durmak ise daha da tartışmalı bir tablo çiziyor. Tarih bu tercihleri kaydedecek. YENİ Parti’nin yapması gereken siyasi hesaplardan uzak durup Cumhuriyet’in kuruluş ruhuna sadık kalmaktı. Ancak yaşananlar tam tersini gösteriyor. Bu noktada sembolik mirası terk etmek kaçınılmaz görünüyor. Çünkü çelişki artık gizlenemeyecek boyuta ulaştı.

Terörsüz süreçte anahtar aktör konumunun sorgulanması gerekir mi?

Elli bin insanın katili sürecin anahtarı konumuna yükseldi. Bu durum birçok soruyu beraberinde getiriyor. YENİ Parti bu sorulara cevap arama ihtiyacı duymadı mı. Silah bırakacak PKK’nın bir bölümü ABD güdümünde İran’ı parçalamak için oraya geçti mi. Daha gelişmiş silahlara sahip oldu mu. ABD desteğiyle Suriye’deki gibi özerk bir yapı peşinde mi. Sözde harita belli mi. Haritada Hatay dahil Kahramanmaraş Sivas Erzincan Erzurum Kars ve güneyi Kürdistan olarak gösteriliyor mu. Büyük Orta Doğu haritası bu sözde haritayla örtüşüyor mu. Bu sorular cevapsız kalırken süreç ilerliyor.

Cumhuriyeti kuran partinin devamı olduğunu iddia edenler terörist başının bu kadar önemli aktör haline getirilmesinin gerekçesini hiç sorgulamadılar. Biz savaş mı kaybettik diye soramadılar. PKK başı Öcalan Kürt yurttaşlarımızın temsilcisi değildir diyemediler. Türk yerine Türk Kürt Arap veya Türkiyeli ifadeleri onları hiç rahatsız etmedi. Ulus devlet yapısının aşınması huzurlarını kaçırmadı. Cumhuriyet’in 1923’te açılan bir parantez olduğunu söyleyen İkinci Cumhuriyetçilerin hedefine hizmet ettiklerinin farkında değiller. Bütün bunlardan sonra Atatürk’ün kurduğu partinin devamı olduklarını hangi siyasal mirasa dayanarak söyleyecekler.

Öcalan 21 Nisan ve 30 Mayıs 2025’te İmralı heyetiyle yaptığı görüşmelerde açık konuştu. Türkiye federasyondan çok çekiniyor. Bilerek özerklik demiyorum yerel demokrasi diyorum. Ama bu da dünyanın her tarafında özerkliktir. Seçilen belediye başkanı dışında ayrıca vali yoktur. Yerel polis yerel yapılar belediyeye bağlıdır. Türkiye’de de böyle bir demokrasi çerçevesi çizeceğiz dedi. Özerklik sözü hiç mi huzursuz etmedi. Bu söylemler ulus devlet anlayışını doğrudan hedef alıyor. Atatürk’ü yakanızdan çıkarın uyarısı burada yeniden anlam kazanıyor. Çünkü milliyetçilik anlayışını elinin tersiyle iten bir yaklaşımın sembollerle barışık olması mümkün değil.

Süreç ilerlerken sorular çoğalıyor. Harita gerçeği göz ardı edilemez. ABD güdümü iddiaları da havada kalmıyor. Gelişmiş silahlar ve özerklik arayışı sürecin doğasını değiştiriyor. Bu nedenle anahtar aktör konumunun sorgulanması zorunlu hale geliyor. Aksi halde tarihsel hata büyüyebilir. Parti yönetimleri bu sorulara cevap vermekten kaçınamaz. Çünkü toplum artık bu cevapları bekliyor. Geçmişin dersleri ise bugünü aydınlatıyor.

Sol anlayışın emperyalist hizmet iddiası nasıl değerlendirilir?

Ülkedeki solun durumu içler acısı bir görüntü sergiliyor. Terörist başının çağrısını desteklemenin gerekliliğinden söz edenler var. Bunun adı sol değil. Emperyalist güçlere hizmettir. Sevr antlaşmasına sevdadır bu. Atatürk’ün milliyetçilik anlayışına burun kıvıran oy alma kaygısıyla PKK’yı masada meşrulaştıran bir sol ülkeyi aydınlığa taşıyamaz. Böyle bir sol İkinci Cumhuriyetçidir ve Atatürk karşıtıdır. Bu yaklaşım solun kendi köklerinden kopması anlamına geliyor.

Butlan CHP’ye gelince eleştirilecek bir yanı kalmıyor. Çünkü söylemleri ve adımlarıyla zaten Atatürk’ü ve Cumhuriyeti’ni baştan reddeden bir parti konumunda. Bu reddediş açık ve net. Sembolleri kullanmaya devam etmek ise tutarsızlığın göstergesi. İlkeli ve tutarlı olmak adına Atatürk fotoğrafını kullanmamak ve Altı Ok’u yakadan çıkarmak gerekiyor. Çünkü milliyetçilik anlayışını iten ve ulus devlet yapısını aşındıracak adımlar atan bir siyasi anlayışın Atatürk’le ve onun devrimleriyle barışık olması mümkün değil. sembolik mirası terk etmek bu noktada zorunlu bir adım haline geliyor.

Uzman görüşleri bu tablonun siyasi alanı daralttığını belirtiyor. Solun emperyalist hizmete soyunması kendi tabanını da şaşkına çeviriyor. Alınacak önlem olarak kök değerlere dönüş ve tutarlı dil öneriliyor. Sektörel etki ise muhalefet cephesinin parçalanması şeklinde kendini gösteriyor. Bu nedenle sol çevreler kendi tarihlerini yeniden okumalı. Aksi halde tarih onları da kaydedecek. Geçmişin uyarıları bugün daha da güncel.

Solun bu hali Cumhuriyetçi çizgiyi zayıflatıyor. Oy kaygısı ilkelerin önüne geçiyor. PKK’yı meşrulaştırma çabası Sevr hayaline hizmet ediyor. Bu yaklaşım aydınlık değil karanlık bir yol açıyor. Bu yüzden eleştiri kaçınılmaz. Parti yapıları sembolleri bırakmalı. Çünkü çelişki artık dayanılmaz boyuta ulaştı. Toplum bu çelişkiyi görüyor ve sorguluyor.

Özerklik söylemleri ulus devlet yapısını nasıl etkiler?

Özerklik sözü doğrudan ulus devlet yapısını hedef alıyor. Yerel demokrasi adı altında valisiz belediyeler ve yerel polis talebi net biçimde dile getiriliyor. Bu talep federasyon korkusunu aşmak için seçilmiş bir dil gibi duruyor. Ancak sonuç aynı. Ulus devlet aşınırken huzursuzluk artıyor. Türk ifadesinin yerine Türk Kürt Arap veya Türkiyeli denmesi bu aşınmanın dildeki yansıması. Bu dil değişimi zihinlerde de karşılık buluyor.

Atatürk bugünleri görmüş gibi bir uyarıda bulunuyor. Gelecek kuşakların Cumhuriyet’e hiç acımadan saldıranların başında Cumhuriyetçiyim diyenlerin yer aldığını gördükleri zaman şaşacaklarını hiç sanmayınız. Tersine ülkenin aydın ve Cumhuriyetçi çocukları böyle Cumhuriyetçi geçinmiş olanların gerçek düşüncelerini irdeleyip saptamakta hiç de güçlük çekmeyeceklerdir diyor. Bu uyarı bugün daha da anlam kazanıyor. Atatürk’ü yakanızdan çıkarın çağrısı bu uyarının güncel karşılığı. Çünkü sembollerle eylem arasındaki uçurum büyüyor.

Masum ve kahraman millet Atatürk’ün mirasını çiğneyenlere mahkûm değil. Altı Ok’u yakasına takan ama çiğneyen bir zihniyete bu millet mecbur değil. Size tavsiyem bu millete bir iyilik yapın ve Atatürk’ün fotoğrafını yakanızdan çıkarın. Bu tavsiye tutarlılık arayışının en net ifadesi. Çünkü milliyetçilik anlayışını reddeden bir yapı sembollerle bağdaşamaz. Bu gerçek artık gizlenemiyor. Özerklik talepleri bu gerçeği daha da görünür kılıyor.

Ulus devlet yapısının aşınması huzuru kaçırıyor. İkinci Cumhuriyetçilerin parantez iddiası bu aşınmaya hizmet ediyor. Parti yapıları bu hizmetin farkında mı. Yoksa bilerek mi bu yola giriyorlar. Cevap tarihte saklı. Bu nedenle sorgulama şart. Aksi halde gelecek kuşaklar aynı hatayı tekrarlayabilir. Geçmişin dersleri ise bugünü aydınlatmaya devam ediyor.

Özerklik dili yerel demokrasi kılıfıyla geliyor. Ancak öz aynı. Vali yokluğu ve yerel polis talebi net. Bu talepler harita gerçekleriyle birleşince tablo daha da netleşiyor. Bu yüzden dikkat şart. Parti yönetimleri bu dili sorgulamalı. Aksi halde ulus devlet zayıflar. Toplum ise bu zayıflamayı hissetmeye başlıyor. Bu noktada sembolik mirası terk etmek zorunlu hale geliyor.

Sevr antlaşmasının yıldönümünde çerçeve yasanın tarihi önemi nedir?

YENİ Parti’ye tarihi bir hatırlatma yapmak gerekiyor. TBMM’de 10 Ağustos 2026’da görüşülecek çerçeve yasanın tarihi sıradan bir gün değil. Tam 106 yıl önce 10 Ağustos 1920’de Sevr antlaşmasının imzalandığı gün. Tarihler yalnızca takvim yaprağı değil. Ve unutmayın tarih hepsini kaydeder. Bu çakışma tesadüf olamaz. Çünkü aynı tarihte alınan kararlar geçmişin gölgesinde şekilleniyor.

Bu masum millet mirası çiğneyenlere mahkûm değil. Altı Ok’u takan ama çiğneyen zihniyete mecbur değil. Tavsiye net. Bu millete iyilik yapın ve fotoğrafı yakanızdan çıkarın. Çünkü tutarlılık bunu gerektiriyor. Semboller eylemle uyumlu olmalı. Aksi halde tarih yargısını verir. Bu yargı kaçınılmaz. Parti yapıları bu gerçeği görmeli. Aksi halde aynı hatayı tekrarlarlar.

Derin analiz gösteriyor ki tarihsel çakışmalar bilinçaltını etkiler. Sevr’in yıldönümünde alınan kararlar geçmişin yükünü taşır. Uzmanlar bu tür tarihsel tesadüflerin toplumsal hafızayı harekete geçirdiğini belirtiyor. Alınacak önlem olarak kararların tarih bilinciyle alınması öneriliyor. Sektörel etki ise siyasetin güvenilirliğini sarsması şeklinde ortaya çıkıyor. Bu nedenle dikkat şart. Geçmişin dersleri unutulmamalı. Aksi halde aynı yanılgılar tekrarlanır.

Tarih kaydeder. Bu kayıt silinmez. 10 Ağustos hem Sevr’in hem de yeni yasanın tarihi. Bu çakışma uyarı niteliği taşıyor. Parti yönetimleri bu uyarıyı görmezden gelemez. Çünkü toplum tarih bilincine sahip. Bu bilinç sorgulamayı büyütüyor. Bu yüzden tutarlılık arayışı hızlanıyor. Sembollerle eylem arasındaki uçurum kapatılmalı. Aksi halde tarih yargısını verir. Atatürk’ü yakanızdan çıkarın çağrısı bu yargının öncesinde bir fırsat sunuyor. sembolik mirası terk etmek ise tutarlılığın ilk adımı olarak duruyor.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu