Coğrafyada genç neslin geleceği her geçen gün daha fazla endişe kaynağı olmaya başlamıştır. Özellikle büyük şehirlerin kenar mahallelerinde ve iş merkezlerinde yaşanan olaylar, toplumun dikkatini çekmekte ve derin sorgulamalara yol açmaktadır. Bu olaylar ilk bakışta tekil suçlar gibi görünse de, incelendiğinde sistematik bir yapının işaretlerini taşımaktadır. Okuyucuyu adım adım bu karanlık dünyaya çeken detaylar, her yeni bilgiyle birlikte daha fazla soru doğurmakta ve sayfayı çevirme isteğini artırmaktadır.
Son dönemde büyük şehirlerde meydana gelen silahlı saldırılar, küçük yaştaki bireylerin organize eylemlere karıştığını net biçimde ortaya koymuştur. Fatih semtinde farklı tarihlerde iki ayrı olayda on dört yaşında çocuklar çeşitli iş yerlerini kurşunlamakla suçlanarak yakalanmıştır. Benzer şekilde Maslak Atatürk Oto Sanayi merkezinde bir iş yerine düzenlenen saldırıda biri on dört, diğeri on yedi yaşında iki genç silah kullanmıştır. Polisin yaptığı inceleme sonucunda bu gençlerden birinin on iki, diğerinin ise on sekiz ayrı suç kaydının bulunduğu anlaşılmıştır. Saldırıların asıl amacının iş yerlerini tehdit ederek haraç talep etmek olduğu belirlenmiştir. Bu tür eylemlerin tesadüfi olmadığı, aksine belirli bir plan dahilinde gerçekleştirildiği uzman görüşleriyle de desteklenmektedir.
Uzmanlar, suç eğiliminin yaklaşık on iki yaş civarında başladığını vurgulamaktadır. Sokakta kalan veya aile desteği yetersiz olan çocuklar, suç örgütleri tarafından kolayca yönlendirilmekte ve birer silaha dönüştürülmektedir. Bu gençler haraç toplama, adam yaralama ve hatta cinayet gibi ağır suçlarda kullanılmaktadır. Daha önce bu coğrafyada görülmeyen bir olgu artık gündelik hayatın parçası haline gelmiştir. Özellikle büyük şehirlerde on dört, on beş, on altı ve on yedi yaş arası gençlerden oluşan gruplar tetikçilik yapmakta, kiralık katil olarak çalışmakta ve hatta internet üzerinden müşteri aramaktadır. Bu yapılar küçük çaplı mafya örgütleri gibi hareket etmekte, kendi içlerinde hiyerarşi kurmakta ve dışarıya karşı güçlü bir görünüm sergilemektedir.
Bazı olaylar ise bireysel gibi başlasa da aynı tehlikeli tabloyu yansıtmaktadır. On dört yaşında bir genç eline bıçak alarak aynı yaştaki bir başka genci öldürebilmektedir. Başka bir örnekte ise bir çocuk babasının tabancasını alarak okulda öğretmenine ateş edebilmektedir. Bu tür vakalar, gençlerin ruhsal ve sosyal yapısındaki kırılganlığın ne kadar derin olduğunu göstermektedir. Saldırganlığın doğuştan gelmediği, aksine yetişme koşulları, aile yapısı, çevre ve toplumsal etkenler tarafından şekillendirildiği uzmanlar tarafından sıkça dile getirilmektedir. Yoksulluğun sürekli arttığı bu dönemde sokaklarda yaşayan ve suç işleyen binlerce genç, cezaevlerinde de benzer şekilde yer almaktadır.
Bir ticaret odası meclis başkanının yaptığı sunumda çarpıcı rakamlar paylaşılmıştır. Bu coğrafyada toplam üç yüz elli bin çocuğun öksüz ve yetim olduğu, yirmi beş bin çocuğun devlet koruması altında bulunduğu, beş bin yüz çocuğun çeşitli suçlardan dolayı cezaevinde yattığı ve sokaklarda yaşayan evsiz barksız çocuk sayısının ise kırk beş bine ulaştığı belirtilmiştir. Bu rakamlar, bozuk ekonomik düzenin yarattığı dramın boyutlarını gözler önüne sermektedir. Sokaklarda yaşayan kırk beş bin yoksul çocuk, umutsuzluk içinde büyümekte ve geleceklerini karartmaktadır. Özellikle kenar semtlerde çeteleşen bu gençler, kendi çaplarında mafya yöntemleri uygulamakta, gasp ve şiddet olaylarını artırmaktadır.
Derin yoksulluk, işsizlik, eğitimdeki eksiklikler, siyasi gerginlikler ve bazı televizyon dizilerinde sergilenen aşırı şiddet sahneleri bu tablonun temel nedenleri arasında yer almaktadır. Çok sayıda çocuk sahibi olma çağrılarının yapıldığı dönemde, bu çocukların nasıl yetiştirileceği ve topluma kazandırılacağı konusu yeterince düşünülmemektedir. “Sokaklara salınan” gençler, kendi başlarına bırakıldıklarında saldırganlaşmakta, çete kurmakta, soygun yapmakta ve cinayet işleyebilmektedir. Bu durum, uzun vadede toplumun genel güvenliğini ve geleceğini doğrudan tehdit etmektedir.
Gençlerin sokaklarda organize olması, sadece güvenlik sorunu değil aynı zamanda sosyal bir krizdir. On iki yaşından itibaren suç eğilimi gösteren çocuklar, yetişkin suç örgütleri tarafından kolayca kullanılmakta ve bu döngü kuşaklar boyu devam edebilmektedir. İnternet üzerinden çete üyeliği arayan gruplar, teknolojinin de bu tehlikeyi nasıl kolaylaştırdığını göstermektedir. Kiralık katil ilanları, haraç toplama yöntemleri ve akranlar arasında yaşanan şiddet olayları, sorunun ne kadar yaygınlaştığını kanıtlamaktadır. Aile içi destek eksikliği ve ekonomik baskılar birleşince, çocuklar için sokaklar tek seçenek haline gelmektedir.
Bu gelişmeler, eğitim sisteminin ve sosyal destek mekanizmalarının ne kadar kritik olduğunu bir kez daha hatırlatmaktadır. Eğer gençler uygun şartlarda yetiştirilmez, onlara fırsat eşitliği sunulmaz ve yoksullukla mücadele edilmezse, sonuçlar kaçınılmaz biçimde şiddet ve suç olarak ortaya çıkmaktadır. Kırk beş bin sokak çocuğunun varlığı, beş bin yüz cezaevi sakini gencin durumu ve üç yüz elli bin öksüz yetim rakamı, acil önlem alınması gerektiğini net biçimde işaret etmektedir. Umutsuz gençlik, bu coğrafyanın geleceğini karartacak en büyük risklerden biri haline gelmiştir.
Çete oluşumlarının artışı, aynı zamanda toplumsal değerlerin erozyona uğradığını da göstermektedir. Eskiden nadir görülen bu tür olaylar artık sıradanlaşmakta, gençler arasında “güç” ve “korku” üzerinden yeni hiyerarşiler kurulmaktadır. Siyasi ortamın yarattığı gerginlik ve medya üzerinden yayılan şiddet kültürü, bu süreci hızlandırmaktadır. Yetişme şartlarının kötüleşmesiyle birlikte saldırganlık normalleşmekte, çocuklar erken yaşta suç dünyasına çekilmektedir. Bu döngünün kırılması için hem ailelere hem de kurumlara büyük sorumluluk düşmektedir.
Tüm bu unsurlar bir araya getirildiğinde, genç suçluluğun ve çeteleşmenin sadece güvenlik meselesi olmadığı anlaşılmaktadır. Bu, aynı zamanda ekonomik, sosyal ve eğitimsel bir krizdir. Sokaklarda büyüyen çocuklar, yarınların yetişkinleri olarak topluma katkı sağlamak yerine tehdit unsuru haline gelebilmektedir. Yoksulluğun ve ihmalin yarattığı bu karanlık tablo, dikkatle incelendiğinde önlenebilir bir sorun olduğunu ortaya koymaktadır. Ancak gereken adımlar atılmazsa, tehlike her geçen gün daha da büyüyecektir.
Bu coğrafyanın gençleri, doğru yönlendirildiğinde büyük potansiyele sahiptir. Ancak mevcut şartlar altında sokaklar onları başka bir yola sürüklemektedir. Çete üyeliği, silahlı eylemler ve erken yaşta suç kariyeri, önlenmediği takdirde nesiller boyu sürecek bir miras bırakacaktır. Rakamlar ve yaşanan olaylar, konunun aciliyetini bir kez daha vurgulamaktadır. Gelecek için umut etmek istiyorsak, bugün bu gençlere sahip çıkmak ve onlara gerçek fırsatlar sunmak zorunludur. Aksi halde karanlık yüzü giderek büyüyen bu tehdit, toplumun tüm kesimlerini etkileyecektir.
